Życie jest długim pasmem nieprzewidywalności. Nasze marzenia jednak wciąż dodają nam przysłowiowych skrzydeł, by trwać, by codziennie zmierzać się z okrutną poniekąd rzeczywistością. Nie wszystko udaje się nam zrealizować, czasami coś jest ponad naszym zasięgiem,bo my czujemy się zbyt słabi, zbyt mali, by gonić za należnym nam szczęściem. Przecież każdy ma do niego prawo....Nie czuję się do końca spełniona, ale mam swój mały kawałeczek ukochanego świata.Moje myśli rozczochrane dopadają mnie wszędzie. Chaotyczne na początku przeradzają się w moją ukochaną poezję. Może masz ochotę zatrzymać się na chwilę, przysiąść i poczytać? Zapraszam.:
Kategorie: Wszystkie | Joanna G. | Poezja i nie tylko.../życie/odczucia/
RSS
niedziela, 08 stycznia 2017
Ogród poezji- inaczej

 

W ogrodzie poezji
kanony rosną rzęsiście 
kroplami weny zroszone,
podziwem przesiąknięte
odurzają wonią uwielbienia.


W ogrodzie poezji
dzikie nowalijki bledną,
z pogardy ziaren poczęte
przyciągają jak narkotyk
w cieniu półprawdy.

W ogrodzie poezji
pod chwały kandelabrem
nowalijki giną niczym chwasty,

a kanony pachną niezmiennie.